Pomnik Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej
W dniu 21 kwietnia 2022 roku w Pasłęku uroczyście odsłonięto pomnik upamiętniający ofiary Zbrodni Katyńskiej. Uroczystości tradycyjnie rozpoczęła msza święta w kościele św. Bartłomieja, po której odbyła się druga część uroczystości przed zamkiem w Pasłęku.
Dowódca uroczystości podpułkownik Łukasz Pietrusik złożył meldunek Zastępcy Dowódcy 20 Bartoszyckiej Brygady Zmechanizowanej pułkownikowi Krzysztofowi Knutowi o gotowości do uroczystych obchodów Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej, po czym odegrany został hymn państwowy i nastąpiło podniesienie flagi państwowej.
Oprawę muzyczną uroczystości zapewniła orkiestra wojskowa z Elbląga, wojskową asystę honorową wystawiła 20. Bartoszycka Brygada Zmechanizowana wspierana przez 4. Warmińsko - Mazurską Brygadę Obrony Terytorialnej.
Burmistrz Pasłęka dr Wiesław Śniecikowski przywitał wszystkich zebranych a następnie przypomniał zebranym rys historyczny związany ze zbrodnią w Katyniu. Podczas uroczystości głos zabierali także Wojewoda Warmińsko - Mazurskiego Pan Artur Chojecki, Przewodniczący Rady Miejskiej w Pasłęku Pan Marian Matuszczak, Naczelnik Delegatury IPN w Olsztynie Pan dr hab. Karol Sacewicz, Przewodnicząca Stowarzyszenia Rodzina Katyńska Pani Barbara Gawlicka oraz wielu innych zaproszonych gości.
Następie odsłonięto i poświęcono pomnik Ofiar Zbrodni Katyńskiej. Odsłonięcia pomnika Ofiar Zbrodni Katyńskiej dokonali: Burmistrz Pasłęka – dr Wiesław Śniecikowski, Przewodniczący Rady Miejskiej w Pasłęku – Pan Marian Matuszczak, Wojewoda Warmińsko – Mazurski – Pan Artur Chojecki oraz Przewodnicząca Stowarzyszenia Rodzina Katyńska Pani Barbara Gawlicka.
Poświęcenia pomnika Ofiar Zbrodni Katyńskiej dokonał ksiądz Proboszcz Dariusz Kułakowski.
Dla upamiętnienia Ofiar Zbrodni Katyńskiej nastąpiło odczytanie Apelu Poległych i salwa honorowa. Apel Poległych odczytał ppor. Dawid Wiatr z 20 Bartoszyckiej Brygady Zmechanizowanej, po czym rozpoczęło się składanie wieńców i zniczy przez delegacje państwowe, samorządowe, służb mundurowych, stowarzyszeń i wielu innych podmiotów.
Następnie złożony został meldunek Dowódcy 16. Dywizji Zmechanizowanej o zakończeniu uroczystości z okazji obchodów Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej.
Rozpoczęła się kolejna część uroczystości, w której posadzone zostały dwa Dęby Pamięci w ramach Programu Edukacyjnego „Katyń … Ocalić od zapomnienia”.
Przed posadzeniem pamiątkowych dębów odczytane zostały biogramy mjr. Wacława Znajdowskiego oraz ppłk. Wiktora Kalicińskiego, którym poświęcone zostały Dęby Pamięci.
Do posadzenia dębu poświęconego mjr. Wacławowi Znajdowskiemu zaproszono
- Wojewodę Warmińsko – Mazurskiego – Pana Artura Chojeckiego,
- Dyrektora Działu Kultury i Edukacji Olimpijskiej Polskiego Komitetu Olimpijskiego w Warszawie – Panią Katarzynę Deberny,
- Burmistrza Pasłęka – Pana dr. Wiesława Śniecikowskiego,
- Przewodniczącą Stowarzyszenia Rodzina Katyńska – Panią Barbarę Gawlicką.
Do posadzenia dębu poświęconego ppłk. Wiktorowi Kalicińskiemu zaproszono:
- Wojewodę Warmińsko – Mazurskiego – Pana Artura Chojeckiego,
- Zastępcę dowódcy 20 Bartoszyckiej Brygady Zmechanizowanej płk. Krzysztofa Knuta,
- Przewodniczącego Rady Miejskiej Pana Mariana Matuszczaka,
- Przewodniczącą Stowarzyszenia Rodzina Katyńska – Panią Barbarę Gawlicką.
Następnie głos zabrał gospodarz uroczystości Burmistrz Pasłęka dr Wiesław Śniecikowski, który podziękował wszystkim za przybycie i godne upamiętnienie ofiar zbrodni Katyńskiej.
Kapitan (major) Wacław Znajdowski, urodzony 18 marca 1889 roku w Rydze w rodzinie urzędnika kolejowego Wiktora i Adolfiknyh z Scheiczmanów, ukończył 8 klasowe gimnazjum klasyczne w Rydze (1907), tamtejszą Akademię Handlową (1910) oraz dwuletnie kursy na Wydziale Elektrotechnicznyhm Politechniki Ryskiej (1911). Jednoroczną służbę w armii rosyjskiej odbył w Rydze (177 pp, 1907-1908), kończąc ją w stopniu chorążego. 22 lipca 1920 ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego wobec zagrożenia kraju przez najazd bolszewicki. Zweryfikowany w stopniu porucznika, przydzielony został do Referatu Wydziału Ewidencyjnego Oddziału II Naczelnego Dowództwa, następnie (1921) przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana i przydzielony do 21. Warszawskiego Pułku Piechoty (1921).
Od najmłodszych lat interesował się sportem, a w szczególności lekkoatletyką. Uważany był za jednego z organizatorów tej dyscypliny na terenie Łotwy i czołowego zawodnika, zwłaszcza w rzutach. W Polsce jako zawodnik dał się poznać przede wszystkim jako młociarz. Reprezentując barwy warszawskiej Polonii zdobył tytuł wicemistrza Polski w tej specjalności w 1923 roku. W tym samym roku ustanowił pierwszy oficjalny rekord Polski wynikiem 22,15 m. Był urodzonym działaczem; współzałożycielem i pierwszym prezesem Warszawskiego Związku Hokeja na Lodzie (1924-1925), prezesem Warszawskiego Okręgowego Związku Lekkoatletycznego (1924), członkiem kikerownictwa ekipy polskiej na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu (1924) i St. Moritz (1928), wiceprezesem warszawskiej Polonii (1936-1939) i pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji w ZPZS-PKOL: członka (1923-1925), wiceprezesa (1929-1929) i przewodniczącego Komiksji Olimpijskiej (1928-1929).
W chwili wybuchu wojny (1939) zgłosił się do służby wojskowej. Jak podaje L.Głowacki w książce ,,Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939’’, walczył w grupie płk. Mariana Ocetkiewicza, która złożona była z lubelskich batalionów wartowniczych, w Chełmie Lubelskim. Dowodził w niej 9 kompanią. W niewyjaśnionych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i znalazł się w Kozielcu. Kapitan Znajdowski znalazł się na liście NKWD 0032/1 z 14 kwietnia 1940 b, poz.6, tp.2442. Na tej podstawie został wywieziony do Lasku Katyńskiego i tam zamordowany. Zidentyfikowany w 1943 roku pod numerem 2795. Awansowany pośmiertnie w 2007 roku do stopnia majora WP, decyzją Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1931).
Wiktor Kaliciński (ur. 10 sierpnia 1894 lub 18 sierpnia 1896, zamordowany wiosną 1940 w Katyniu)- polski lekarz patolog, anatomopatolog, doktor nauk medycznych, specjalista balsamowania zwłok, szambelan, major lekarz Wojska Polskiego, legionista, ofiara zbrodni katyńskiej. Urodził się jako syn Tadeusza i Marii, z domu Buratowska. Absolwent c. k. Gimnazjum w Nowym Targu, gdzie 15 marca 1915 złożył przedwczesny (wojenny) egzamin dojrzałości. Podczas nauki szkolnej należał do Drużyn Podhalańskich i Związku Strzeleckiego. W trakcie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służy w szeregach I Brygady Legionów Polskich w VI batalionie. Został ranny w bitwie pod Krzywopłotami. W szeregach Legionów był do 3 lutego 1916. Później działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W czerwcu 1919 został ranny. W listopadzie 1919 awansowany do stopnia podporucznika, skierowany do Dywizji Strzelców Podhalańskich, od czerwca 1920 służył w pociągu sanitarnym. W 1921 odkomenderowany ze służby celem ukończenia studiów medycznych. Został pracownikiem Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, w którym pracował kolejno na stanowisku wykładowcy, jako asystent, starszy asystent, kierownik pracowni, po czym został kierownikiem Pracowni Anatomopatologicznej. Generał dr Jan Kołłątaj- komendant CWS, nazwał go „wybitnym anatomopatologiem”. Był działaczem i skarbnikiem w Polskim Towarzystwie Radiologicznym, członkiem Komitetu Walki z Rakiem Towarzystwa Przeciwgruźliczego. Był sekretarzem redakcji czasopisma ,,Nowotwory’’. Został awansowany do stopnia kapitana w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1972. W 1934 awansowany do stopnia majora.
Był żonaty z Anną, z domu Drezińską, z którą miał córkę i syna.
